I'M CURRENTLY LOOKING FOR AN INTERNSHIP 💌
Main Mission,
The Collective Dream
In dit project werkten we aan onze Main Mission. Dit was het project waar we gedurende de periode naartoe hebben gewerkt en waarin we alles wat we hadden geleerd konden samenbrengen in één eindproject. We werkten in groepsverband en maakten samen keuzes over de ontwikkeling van het project.
Als uitgangspunt gebruikten we een foto van World Press Photo Contest, dus er zat ook een journalistisch element in het project . We kozen een foto uit de World Press Photo-winnaars van 2024, gemaakt door Anselmo Cunha. Op de foto is een vliegtuig te zien dat in het water staat, met een duidelijke weerspiegeling van zichzelf.
Role
After Effects Footage & Animation.
Video Editing
Filming
Working on the Concept
Industry
Project installation
Video's van het eindwerk voor de projection installation, de Main Mission.
Download hier Master files van Touchdesigner
& Ableton Live.
Op het eerste gezicht lijkt het beeld rustig en mooi. Door de kleuren en de reflectie lijkt het alsof het vliegtuig in het water is geland.
Dat beeld klopt alleen niet met wat er echt is gebeurd. Het vliegtuig heeft nooit bewogen en is niet geland in het water, maar stond stil op een vliegveld dat volledig onder water was komen te staan. Juist dit verschil tussen wat je denkt te zien en wat de werkelijkheid is, maakte de foto interessant voor ons. De foto is gemaakt tijdens een grote overstroming in Brazilië, waar door extreme regenval hele gebieden onder water kwamen te staan. Wegen, huizen en ook vliegvelden liepen onder, waardoor normale situaties ineens vreemd en onwerkelijk aanvoelden.
Onderzoek en gesprekken met mensen
Voordat we een concept bedachten, zijn we eerst onderzoek gaan doen. We spraken met mensen uit onze omgeving en vroegen hen naar hun dromen en wanneer deze vooral voorkomen. Veel mensen gaven aan dat ze meer en intenser dromen in periodes waarin ze stress ervaren of emotioneel ergens mee bezig zijn. Voor hen voelen dromen als een manier om situaties en gevoelens te verwerken.
Wat daarbij opviel, was dat veel mensen dezelfde soorten dromen noemden. Ze vertelden bijvoorbeeld over dromen waarin ze wegrennen, achterna gezeten worden, vallen of hun tanden verliezen. Dit sluit aan bij onderzoek van Domhoff (2003), die zegt dat dromen vaak een weerspiegeling zijn van zorgen, emoties en ervaringen uit het dagelijks leven. Volgens hem zijn dromen niet willekeurig, maar ontstaan ze uit wat mensen bezighoudt wanneer ze wakker zijn.
Hoewel dromen altijd individueel worden ervaren en mensen deze alleen meemaken, laten deze overeenkomsten zien dat veel mensen met dezelfde gevoelens en angsten te maken hebben. Hierdoor ontstaat er een gedeelde ervaring binnen iets dat in eerste instantie heel persoonlijk lijkt.
Van onderzoek naar concept
Na het onderzoek begonnen we met het vormen van ons concept. De foto van World Press Photo gaf mij het gevoel van een droom. Door de weerspiegeling en het stilstaande water voelde het beeld niet helemaal echt, alsof het zich in een andere wereld afspeelde. Dat gevoel sloot goed aan bij wat we uit de gesprekken hadden gehaald.
We maakten samen een woordweb en kwamen steeds weer uit bij het thema droomwereld. Daarnaast maakten we moodboards om te onderzoeken welke visuele stijl bij dit gevoel paste. Door verschillende beelden, kleuren en sferen te verzamelen, kregen we beter inzicht in welke richting werkte voor ons concept en welke niet. De moodboards hielpen ons om keuzes te maken in sfeer en uitstraling en om als groep op één lijn te komen.
Ik deed daarnaast onderzoek naar bestaand werk over dromen. Zo kwam ik een installatie in Londen tegen waarin mensen samen in een kring zaten en met hun ogen dicht een kunstervaring beleefden. Hoewel iedereen iets anders zag, waren ze fysiek samen aanwezig. Dat vond ik interessant, omdat het laat zien dat mensen samen kunnen zijn, maar zich tegelijkertijd in hun eigen hoofd bevinden.
In de lessen werkte ik verder aan het uitwerken van het concept. We onderzochten verschillende richtingen, waaronder het idee om mensen dezelfde droom te laten ervaren en hen pas aan het einde samen te brengen. Ook dachten we na over het laten vormgeven van dromen, terwijl de emotie ervan gelijk blijft. Daarnaast keken we naar hoe gedeelde elementen in dromen mensen met elkaar kunnen verbinden.
Uiteindelijk kwamen we uit op het idee dat mensen hun angsten en emoties verwerken in dromen.
Dat gebeurt altijd individueel, maar omdat veel mensen dezelfde dromen en angsten hebben, zijn ze daarin toch niet alleen. Juist die spanning tussen alleen zijn en toch verbonden vormt de basis van ons concept.
Hieruit ontstond de titel 'The Collective Dream'. Dit werd ons uitgangspunt. We wilden een wereld creëren waarin mensen worden meegenomen door verschillende dromen die voortkomen uit herkenbare angsten en gedachten.
Uitwerking en prototypes
Tijdens tussentijdse exposities maakten we prototypes van onze installatie. Ik werkte hierbij aan de droombeelden, die ik maakte door te tekenen en te animeren. In een eerste versie gebruikten we een simpel bed en lieten we docenten de ervaring individueel meemaken. Later voegden we projectie toe op het plafond, omdat slapen meestal in een liggende positie gebeurt. Daarom kozen we er bij de tweede mini-expositie voor om de visuals boven de deelnemer te plaatsen.
Samenwerking en mijn persoonlijke ontwikkeling
Het werken in groepsverband zorgde ervoor dat ik me moest aanpassen. Normaal werk ik vooral door scènes te tekenen op mijn iPad, deze te illustreren en vervolgens te bewerken in Adobe-programma’s op mijn laptop. Dit resulteert vaak in een geanimeerde, 2D-achtige stijl, die ik ook heb gebruikt bij mijn Window into a World-project.
Omdat mijn groepsgenoot werkte met realistische stock footage, sloot mijn stijl daar niet meer goed op aan. Daarom besloot ik uit mijn comfortzone te stappen en deze stijl ook toe te passen. Hierdoor moest ik op een compleet andere manier werken en werd het resultaat veel realistischer dan ik gewend was. Ook had ik aan het begin van dit jaar nog niet echt gewerkt met After Effects.
Ik kan nu zeggen dat ik daar veel mee bezig ben geweest dit jaar tijdens mijn projecten en ik blij ben met de stappen die ik heb gezet en de ervaring die ik heb opgedaan. Ik heb uitgebreid gewerkt met stock footage, maar ook mijn eigen beelden gemaakt door effecten toe te voegen, te experimenteren door bestaande videos net wat anders te maken met AI (Google Gemini 3), en colorgrading toe te passen.
Feedback en doorontwikkeling
Tijdens feedback momenten kregen we terug dat de korte zinnen goed werken en herkenbaar zijn, maar dat sommige voorbeelden te specifiek waren waardoor niet iedereen zich erin kon herkennen. Ook werd benoemd dat het gebruik van meerdere stemmen kan laten zien dat het om gedachten van verschillende mensen gaat, terwijl één duidelijke stem meer ruimte laat voor identificatie.
Daarnaast werd aangegeven dat het sterk is hoe we van een vaag idee naar iets concreets zijn gegaan. Het begin en einde van de ervaring zijn duidelijk, en het moment waarop deelnemers samen de ruimte verlaten werd gezien als een krachtig hoogtepunt, al werd wel geadviseerd om dit verder te testen.
Verdere uitwerking van de droomervaring
Op basis van deze feedback besloten we de ervaring met twee mensen tegelijk te laten plaatsvinden, terwijl zij denken dat ze alleen zijn. Aan het einde wordt het gordijn tussen hen geopend, waardoor duidelijk wordt dat ze de ervaring samen hebben beleefd.
De droomervaring begint wanneer iemand gaat liggen en een bedlampje uitdoet. Dit moment markeert het begin van de droom. De scène bouwt zich langzaam op, waarna de droom echt start. Gedachten zoals "Had ik dat niet moeten zeggen?" en "Vinden mensen mij raar?" vormen het vertrekpunt, waaruit verschillende droomscènes ontstaan. Een voorbeeld hiervan is een roltrap waar je steeds vanaf valt en de top niet bereikt, wat symbool staat voor het gevoel dat iets niet gaat lukken en de angst om te falen.
De ervaring eindigt met een alarm en een afsluitende zin die benadrukt dat je niet alleen bent. Daarna volgt de reveal: je was inderdaad niet alleen.
De uitwerking en opbouw
We begonnen met het opbouwen van de installatie. We waren er op tijd bij en hadden vooraf al een plattegrond en een 3D-model gemaakt, waardoor we een duidelijk beeld hadden van de opstelling. Toch duurde het opbouwen langer dan verwacht. In de praktijk loopt een installatie vaak anders dan op papier en werk je met andere materialen dan vooraf gepland.
We waren lange tijd bezig met het werkend krijgen van de doeken, de verschillende ruimtes, de lampjes en de opstelling van de beamers. Gelukkig waren we op tijd begonnen. Dat het proces meer tijd kostte dan gedacht neem ik mee naar mijn volgende installatieprojecten.
Mijn aandeel
In dit project heb ik actief meegedacht over het bedenken en uitwerken van het concept. Ik heb storyboards gemaakt, feedback verwerkt en het concept steeds verder doorontwikkeld. Daarnaast heb ik de 2D-animaties voor het eerste prototype gemaakt en de eerste prototypevideo ge-edit. Zoals eerder beschreven heb ik mij tijdens dit proces ook verder kunnen ontwikkelen in After Effects.
Voor de eindversie heb ik zelf de video samengesteld door verschillende beelden te verzamelen en samen te voegen tot één doorlopende droomwereld. Hierbij heb ik het concept als uitgangspunt genomen en de ontvangen feedback toegepast, zodat de visuals goed aansloten bij de ervaring die we wilden creëren. Ik had nooit gedacht dat ik zoveel lagen kon hebben in After Effects.
De eindexpositie
Tijdens de expositie stonden wij bij de installatie om het doek weg te trekken tussen de twee deelnemers. De ruimtes waren aangekleed met lampen, bloemen en matrassen op tafels, waardoor het voelde als een opgemaakt bed. Er zat een doek tussen de twee kamers.
Het moment waarop het doek werd weggehaald was sterk. De deelnemers waren verrast dat ze niet alleen waren tijdens de installatie. Je hoorde vaak gelach en verbazing, en veel mensen vonden het een schok dat ze de ervaring samen hadden beleefd. Wat vooral opviel, was dat mensen, ook als ze elkaar niet kenden, samen vrolijk de ruimte verlieten. Ze hadden dezelfde ervaring meegemaakt, en dat zorgde voor verbinding.
Ik denk dat dit precies het doel was dat we hadden gesteld, namelijk mensen verbinden, ondanks de angsten en de dromen die daaruit voortkomen. Daarom voelde dit project voor mij heel geslaagd.